رباعیات2

    رباعیات2

گلگون رخش از شراب می بین و مپرس

چون چشم خودش خراب می بین و مپرس

ساغر نتوان گفت ز دست که زده است

مرغ دل من کباب می بین و مپرس

                ***

روزی دو سه از بهر دل آسایش خویش

دادم ز سجود درت آرایش خویش

تا خاک درت نگردد آلوده ی من

از حضرت تو می برم آلایش خویش

                ***

زاهد تو دمی که گیری از روی شعف

جا در صف حشر و نامه ی خویش به کف

من نامه ی خود گذارم از دست و روم

گیرم به دو دست ، دامن شاه نجف

                ***

زد دست خطا دست تو بر سینه ی گل

با روی تو عندلیب را کینه ی گل

در دست تو گل زیب دگر یافت مگر

عکس رخت افتاد در آیینه ی گل؟

                ***

گریم هر جا چو خود غریبی بینم

وز یار و دیار بی نصیبی بینم

در سینه جدا دلم از آن گل نالد

در کنج قفس چو عندلیبی بینم

                ***

با شاهد هجرت چو هماغوش شدم

از هرچه بجز حرف تو خاموش شدم

با آنکه نکردمت فراموش آیا

از خاطر تو چرا فراموش شدم؟

                ***

در نظم چنان مدان که نقصان دانم

یا آنکه ز کس امید احسان دارم

جویای سخن کسی نبینم، ورنه

چون دست تو طبع گوهرافشان دارم

                ***

ای لطف تو با شاه و گدا گشته ندیم

از لوح خیال نقش شبه تو عدیم

ممکن نکند فهم صفات واجب

حادث نبرد پی به سوی ذات قدیم

                ***

ای مهر رخ تو یار دیرینه ی من

وی گشته نهان به سینه ات کینه ی من

بر سینه زنی چو دست سیمین آید

از دست تو دل به ناله در سینه ی من

                ***

ای شاد به لطفت دلِ شاد دگران

با من ستمت پی مراد دگران

پیش دگران از تو شکایت نکنم

تا آنکه نیارمت به یاد دگران

                ***

ای دل چه روی به خواب در مهد جهان؟

آلوده کنی کام خود از شهد جهان

جز سستی پیمان نبود آیینش

زنهار که دل مبند بر عهد جهان

                ***

دو طفل به چهره ، شمع آن ، مشعله این

افکنده به جان شیونم آن ، ولوله این

هر یک ز برم شدند از حادثه ای

از زلزله رفت آن و از آبله این

                ***

آن طفلان را که میل دمسازیشان

کردی و به آن بود سرافرازیشان

با هم بودید گرم بازی ، امروز

جمعند همه کجاست همبازیشان؟

                ***

والی تویی و ولایت از تو

ما را همه امید عنایت از تو

پرخاش مجو به ما به پاداش گناه

عصیان ز رعیت و رعایت از تو

                ***

گر یار نکرد در هلاک من و تو

اندیشه و ریخت خون پاک من و تو

در حشر ازو شکوه صباحی نکنم

روزی گذرد اگر به خاک من و تو

                ***

هر روز لب جام می است و لب تو

هر شب مه محفلی بود کوکب تو

من بی تو ز یکدگر ندانم شب و روز

روز و شب من کجا و روز وشب تو؟

                ***

ای جمله خواجگان سر افکنده ی تو

وی کسوت خواجگی برازنده ی تو

من بنده کجا و رتبه ی بندگیت؟

من بنده ی آن که او بود بنده ی تو

                ***

ای زیب جهان زینت ایام از تو

حاصل شده چرخ پیر را کام از تو

خواهم به تخلصی کنی دلشادم

تا آنکه بر آرم به جهان نام از تو

                ***

روزی که خطت ز چهره پنهان بودی

از روی غرور رو به کس ننمودی

افسوس خوری کنون که خطت بدمید

افسوس که افسوس ندارد سودی

                ***

یارب که چو من به عاشقی زار شوی

در دام بتی چو خود گرفتار شوی

یک چند دلت زار شود چون دل من

تا از دل زار من خبردار شوی

                ***

رفتی و نماند محفلم را نوری

محتاج به تو من ، چو به چشمی کوری

ای گشته ز نزدیکی غیر از من دور

در دل نزدیکی ار ز چشمم دوری

                ***

خوش انکه به دشمنان سرافراز آیی

یعنی که به اصفهان ز شیراز آیی

ای مهر جهانتاب، چو انجم همه را

بر راه تو دیده باز ، تا باز آیی

                ***

نالم ز غم سنگدلی ، سیمبری

کز حال دلم نباشد او را خبری

من نالم و گوید او عبث ناله مکن

کاندر دل من ناله ندارد اثری

                ***

تا دیده دهد نور برویت نگرم

تا قوت پا بود بکویت گذرم

چون دیده ز نور و پا ز رفتن ماند

بنشینم و جان در آرزویت سپرم

                ***

سرگشته بدشتم یله می بین و مپرس

لب خشک و پر از آبله می بین و مپرس

امروز از آنکه دی قفای تو گرفت

گردی ز پی قافله می بین و مپرس